خواجه مگو که من منم من نه منم نه من منم

گر تو تویی و من منم  من نه منم نه من منم

عا شق زار او منم بی دل و یا ر او منم 

با غ و بها ر او منم من نه منم نه من منم

یار و نگار او منم غنچه و خار او منم

بر سر دار او منم من نه منم نه من منم

لاله عذار او منم چاره ی کار او منم

حسن وجوار او منم من نه منم نه من منم

باغ شدم زورد او داغ شدم زگرد او

زاغ شدم ز درد او من نه منم نه من منم

آب گذشت از سرم بخت برفت از برم

ماه بریخت اخترم من نه منم نه من منم

لاف زدم ز جام او گام شدم  ز گام او

عشق چه گفت نام او من نه منم نه من منم

روح مرا  حیات ازو ذات مرا صفات ازو

فقر مرا ذکات از او من نه منم نه من منم

جان مرا جمالازو نفس مرا جلال ازو

عشق مرا کمال ازومن نه منم نه من منم

قرق شدم ز روح او بحر شدم ز نوح او

تا برسد فتوح او من نه منم نه من منم

دولت شید او منم  باز سپید او منم

راه امید او منم  من نه منم نه من منم

گفت برو تو شمس دین هیچ مگو از ان واین

 تا شودت گمان یقین من نه منم نه من منم

نیکی